JASON BLANCKAERT °1980

Ik  ontmoet Jason Blanckaert voor het eerst wanneer we gaan tafelen bij C-Jean.  Een mysterieuze maar hartelijke en ‘echte’ kerel.  Ik word stil van zijn bescheidenheid.  “Talent”, zegt hij me maanden later, “dat woord houdt écht niks in. Het is doorzetten en volhouden dat je moet doen”.
Ik kijk weer verbijsterd naar het stukje worst dat hij ons heeft voorgezet en besef dat dit  hemelse brokje textuur geen product is dat alleen maar ontstaan is uit ‘doorzetten’. Maar ik hou mijn mond, want waarschijnlijk zou Jason gewoon lachend zijn schouders ophalen.

Hij praat met levendige herinnering over het streekgebonden ‘overgoten’ van zijn moeder. Een gerecht met aardappelen, eieren, prinsessenbonen en een azijnsaus.

Jason Blanckaert groeit op op het platteland bij Poperinge.  Hij is geen echte student, weet hij te vertellen, en komt in de Hotelschool Ter Duinen terecht waar hij na een poos in de richting ‘keuken’ les volgt. Waar en hoe er een klik kwam met het vak kan hij zich niet herinneren maar de bourgondische leefwijze van zijn ouders heeft hij vast meegekregen.  Hij praat met levendige herinnering over het streekgebonden ‘overgoten’ van zijn moeder. Een gerecht met aardappelen, eieren, prinsessenbonen en een azijnsaus.  Op feestdagen (en die werden al te graag in het leven geroepen) stond eten in al zijn vormen centraal.

Na de hotelschool gaat Jason aan slag bij het Hof van Cleve waar hij twee jaar zal werken. Hij ontmoet er Olly.  Hij vertrekt er wanneer hij in Restaurant Marcus kan gaan werken als chef.  Een logische stap op dat actuele moment, een uitdaging met een hoog ‘nu of nooit’-gehalte. Jason noemt deze overgang te vroeg, hij vertelt eerst veel méér te willen leren hebben onder andermans verantwoordelijkheid.   Maar het heeft hem de kans gegeven zich vanuit zijn eigen kunnen en kennis te ontwikkelen.  Na vier jaar vertrekt Jason Blanckaert naar het Gentse C-Jean waar enige tijd na zijn komst een Michelinster wordt binnengehaald.

Als Jason het heeft over wat hem drijft dan vertelt hij over het grensverleggende, het steeds beter willen worden. Het verder denken dan wat nu mogelijk is en het vooral nooit tevreden zijn, waardoor hij blijft zoeken naar meer.

Het zoeken en niet in het minst het telkens opnieuw vinden heeft van hem nu al een chef van zeer hoog niveau gemaakt.

tekst: Jasmine Verspeet – foto: Piet De Kersgieter