“…belhamels die ravotten tussen de pastinaak en de prei…”
Wanneer Jason Blanckaert en Kobe Desramaults elkaar voor het eerst ontmoetten was het reeds de gedeelde passie die hun gezamelijke pad inzette. De jongens waren twaalf en gedreven door een skate-microbe. In het Vlaamse Heuvelland groeide langzaam maar gestaag een band die een basis zou worden voor een vriendschap tussen twee beloftevolle chef-koks. Niet dat één van hen dergelijke toekomst vermoedde en het was pas jaren later dat de individuele keuze voor het horecawezen die hen opeens met meer interesse naar elkaar liet kijken. Ze herkenden elkaar in hun liefde voor het kookwezen. De twee jongemannen schoten als een pijl vooruit in wat ze doen, Kobe maakte naam in de zaak van zijn moeder, Jason blonk uit in de keuken van het Hof van Cleve. Het was in die tijd dat het Hof van Cleeve een nieuwe aanwinst deed onder de naam van Olly Ceulenaere. Hoe snel de vriendschap tussen Jason en Olly tot stand kwam daar wordt door de jongens erg smalend over gedaan. Om kort te gaan was een avondje samen hevig doorzakken nodig om de maanden van spanning tussen beiden te laten overgaan in wat er nu is, en dat is steviger dan mogelijk (“Onze vriendschap mag niet stukgaan, we delen te veel geheimen”- Jason en Olly lachend). Over het team waarin ze destijds werkten, met veel volk in een toen nog kleine keuken, vertellen ze met veel warmte.
Olly bleek bovendien ook de passende derde component te zijn in het bestaande ensemble Kobe-Jason. Ze vinden elkaar in hetgene waar ze goed in zijn: gedrevenheid, de liefde voor het ingrediënt en zijn bereiding, de passie voor vernieuwing. Als je deze drie hoort praten over pakweg een nieuw soort groente dan gaat het over het genot van de ontdekking, de respectvolle exploratie van het product, het gericht bezig zijn met de verwerkingsmogelijkheden. Jason, Olly en Kobe vullen elkaar aan met wat ze geleerd hebben, met hun persoonlijkheid ook. En daaruit onstaat iets waar iedereen beter van wordt, waar ook de culinaire wereld van groeit. Deze jongens vertellen te bijven zoeken naar anders benaderen. Ze kijken hierbij met respect naar het verleden én de toekomst. Ze kijken in het hier en nu wat er zich aanbiedt, ook uit andere culturen.
Als je het mij vraagt, als schrijver en als toeschouwer van hoe de mannen met elkaar omgaan, dan gaat het over vriendschap, over drie jongens die met hun voeten op de grond staan, belhamels die ravotten tussen de pastinaak en de prei, die een ontzettende liefde hebben voor wat ze doen, maar ook voor alles errond. Zij delen een liefde voor mens en natuur, voor grondstof, voor product, voor puurheid, voor gevoel. Het zijn geen tovenaars, het zijn kerels met kennis die eten maken, eten van een onvoostelbaar hoog niveau en ze hopen dat u er ook kan in delen en van genieten. Dat u het gevoel kan pakken dat zij met elk recept meegeven.
tekst: Jasmine Verspeet – foto: Piet De Kersgieter
